چشم هایم درد می کند
از انتظار خسته ام
روحی رنجیده از بی وفایی ها
مرا از درون می شکند
اینجا
جای زندگی نیست
برای این آدمها
آبی آسمان بی معناست
خدای من! تنها بوی بارانت آرامم می کند
آرامم کن!